Volvo 262 C en 780 Bertone: voordelige cruiseschepen

| 27 Apr 2026

Peter Monteverdi kon gewoonweg niet geloven wat hij zag. "Het is voor mij volstrekt onbegrijpelijk hoe je zo'n stilistische puinhoop kunt ontwerpen", zei de in Bazel gevestigde fabrikant van droomauto's op de autosalon van Genève in 1977. Monteverdi wist toen waarschijnlijk nog niet dat de nieuwe tweedeurs Volvo 262 C oorspronkelijk was ontworpen door de hoofdontwerper van het Zweedse merk, Jan Wilsgaard, die naar verluidt geschokt was door het eerste prototype.

Op de zijkanten van de uiteindelijke auto stond het logo van Bertone, maar dit betekende niet dat Bertone de vorm had ontworpen; het gaf alleen aan dat de Volvo door de carrozzeria in Turijn was geproduceerd, aangezien de fabriek in Göteborg niet over de capaciteit beschikte voor een auto die in zo’n kleine oplage werd gebouwd.

Het zou geen verschil hebben gemaakt: de zilveren coupé met zwart vinyldak wijkt af van de klassieke schoonheidsidealen, ongeacht wie de ontwerper was. Van buitenaf lijkt deze vreemd geproportioneerde tweedeurs op een ingekorte diesellocomotief, en van binnen op een rekwisiet uit een film van Quentin Tarantino.

Het platte dak drukt van bovenaf op de auto, waardoor de ruimte beklemd aanvoelt, en de achterste zijruiten zijn nauwelijks groter dan patrijspoorten. De 262 C is zo’n 60 millimeter lager dan de 260 sedan waarop hij is gebaseerd – Wilsgaard gebruikte geen kleimodel om zijn ontwerp te verfijnen, maar een oude 164 die aanvankelijk als testplatform voor nieuwe interieurs had gediend.

Het sombere interieur met zijn rechte stoelen, gerimpeld leer en houten bekleding ademt de sfeer van een spaghettiwestern; de glanzende verchroomde sierlijst op de C-stijlen (het oorspronkelijke prototype had er drie) lijkt rechtstreeks uit de kitschcollectie van de beroemde Amerikaanse trashregisseur te komen, alsof het zo uit Pulp Fiction komt.

Toch straalt hij nog steeds, terwijl het zelfgebouwde chassis met starre achteras over het door vorst beschadigde asfalt rommelt. De 262 C, ontworpen om de leegte op te vullen die de 1800 aan de top van het Volvo-gamma had achtergelaten, beschikte over een schat aan technologie onder die eigenzinnige carrosserie.

Centrale vergrendeling, elektrisch bedienbare ramen en spiegels, cruise control, airconditioning en verwarmde lederen voorstoelen behoorden allemaal tot de standaarduitrusting. De automatische versnellingsbak met drie versnellingen tempert het vermogen van de PRVV6, die samen met Peugeot en Renault werd ontwikkeld en oorspronkelijk was ontworpen als een 90-graden V8, maar later onder invloed van de oliecrisis met twee cilinders werd ingekrompen. Het voelt alsof de versnellingsbak ongeveer een kwart van het bescheiden vermogen van 125 pk van de motor van deze auto in Amerikaanse uitvoering afneemt – die al 15 pk minder heeft dan de Europese modellen. De versnellingsbak dwingt de motor ook om op hoge toeren te draaien, wat noch voor ontspannen reizen, noch voor het brandstofverbruik goed is.

75% van de 6622 coupés die tijdens de vijfjarige productieperiode werden gebouwd, ging naar Amerika, waar de vraag het aanvankelijke aanbod overtrof: de oorspronkelijke plannen gingen uit van slechts 800 exemplaren per jaar. Hoewel onderdelen die specifiek voor de Volvo 262 C zijn, moeilijk tot onmogelijk te vinden zijn, houden de gemeenschappelijke onderdelen met de andere modellen uit de 200-serie van het merk de gebruikskosten binnen de perken.

De zeldzame handgeschakelde vierversnellingsbak met overdrive scoort ook beter op het gebied van zuinigheid en biedt bovendien de verfijning die de automaat mist. Hoewel het onderhoud vrij eenvoudig is, kan de Euro V6 niet tegen slechte kwaliteit motorolie, achterstallig onderhoud en uitsluitend gebruik voor korte ritjes.

De marktwaarde is laag, waardoor zelfs gedeeltelijke restauraties onrendabel kunnen zijn, maar ze hebben een trouwe schare fans en de prijzen stijgen – die van David Bowie werd in 2016 verkocht voor £ 160.000 (toen ongeveer € 200.000), hoewel dat eerder een uitzondering dan de regel is… Latere auto's zijn gemakkelijk te herkennen, omdat er pas in 1979 een tweede kleur werd aangeboden toen goud naast zilver in de brochures verscheen.

Daarna volgden zwart en lichtblauw, met een vernieuwde achterkant en nieuwe achterlichten, waarna het model in 1981 afsloot met een tweekleurige uitvoering. De vernieuwde 200-serie kreeg ook nieuwe bumpers, koplampen en 14 pk extra dankzij een grotere cilinderinhoud, toen de B27E de B28E werd.

Voor eigenaar Jens Richter, die ervan houdt als zijn auto’s net even anders zijn dan anders, vormt de combinatie van weelderige pracht en Scandinavisch hout in de 262-cabine een totaal kunstwerk dat moeilijk te negeren is.

Maar als de 262 C tegen de stroom in zwemt, dreigt zijn opvolger, de 780, die vier jaar later op de markt kwam, ten onder te gaan. In tegenstelling tot zijn voorganger werd de 780 niet alleen door Bertone in Italië gebouwd, maar ook daar ontworpen. Dankzij die meer geïntegreerde aanpak komen de ambities in het hogere segment hier veel beter tot hun recht, en spreekt de auto de coupé-kenner aan met een subtiele elegantie.

De hoekige carrosserie – waarvan geen enkel paneel afkomstig is van de 760 – en de grote glaspartijen en slanke dakstijlen zorgen ervoor dat deze bijna 5 meter lange tweedeurs er slanker uitziet dan hij in werkelijkheid is, en de uitgesproken eenvoudige en strakke vormentaal doet sterk denken aan de jaren 80.

Toch kon het geen partij bieden aan de Duitse modellen in dezelfde prijsklasse en is het tegenwoordig zo goed als vergeten. Het had echter een serieuze concurrent moeten zijn. Op sommige plekken is er hard plastic gebruikt, maar de fraaie tweekleurige bekleding geeft het interieur een luxe uitstraling.

De houten inlegstukken zien er stijlvol uit, maar dragen – aangezien het hier om een Volvo gaat – ook bij aan de veiligheid: ze zijn afgerond om het risico op letsel bij een botsing te verminderen. De dikke lederen stoelen zijn elektrisch verstelbaar, terwijl de cassettespeler een typisch jaren-80-chaos van knoppen is, met een versterker en een grafische zevenbands-equalizer.

De achterkant is gevormd als twee stoelen, in tegenstelling tot de bank van de meer conventionele modellen uit de 700-serie.

Ook de kwaliteit is indrukwekkend. Volgens Mario Panizza, die bij Bertone in Grugliasco de productie van de Volvo-coupés coördineerde, werden de auto’s grotendeels met de hand gebouwd. De Zweden stonden op hoge kwaliteitsnormen na slechte ervaringen in de beginfase van het 262 C-project, toen bleek dat de handgemaakte dakconstructie bijzonder roestgevoelig was.

Vanaf 1978 hield Volvo de kwaliteit veel beter in de gaten – en deze aanpak werd doorgetrokken tot en met de 780. De auto was goed beschermd tegen corrosie, hoewel het kozijn van de achterruit en de panelen rond het schuifdak nog steeds voor problemen kunnen zorgen.

Zodra je gewend bent geraakt aan de opvallend hoge zitpositie – waarbij de gordellijn van de auto net boven je broeksband loopt – zul je merken dat de auto soepel rijdt, hoe hobbelig de weg ook is. De besturing voelt aangenaam zwaar aan, en de opgewaardeerde PRV-motor trekt krachtig door in het middenbereik, ondanks zijn relatief bescheiden vermogen van 147 pk.

Wie liever afziet van de onderhoudsintensieve V6, kan kiezen voor een turbogeladen viercilindermotor van 2 of 2,3 liter, die respectievelijk 160 pk en 200 pk levert, terwijl de 2,4-liter zescilinder-in-lijn dieselmotor met 129 pk minder goed lijkt te passen bij de ambities van de coupé om tot de topklasse te behoren.

Bertone’s attractively angular 780 frontal treatment is very much of its time, with slim lights and grille

Op de autobahn vormen de robuuste aerodynamica en het gewicht van 1550 kg van de 780 een beperkende factor, maar de oplossing is om over te schakelen naar de cruiser-modus – precies zoals de fabrikant het bedoeld had voor de lage snelheidslimieten in de VS. De meeste van de 8518 Volvo 780's die tussen 1985 en 1990 van de productielijn rolden, gingen de Atlantische Oceaan over.

Er is er geen enkele naar het Verenigd Koninkrijk gekomen, maar veel exemplaren – waaronder ‘onze’ auto – zijn naar Japan gegaan. Vooral exemplaren met een lage kilometerstand keren nu vaak terug naar Europa. De mechanische en elektrische onderdelen zijn dezelfde als die van de Volvo 760, en sommige unieke onderdelen zijn nog steeds verkrijgbaar, waardoor het onderhoud goed te doen blijft.

De keuze tussen deze twee tegenwoordig zeldzame Zweedse klassiekers hangt vooral af van of je een extravert of een introvert type bent. Wie houdt van klasse en verfijning in het interieur, zal eerder voor de Volvo 780 kiezen, terwijl de 262 C met zijn karakteristieke uiterlijk zich onderscheidt van de rest.

Schoonheid is tenslotte niet alles – en het is altijd een kwestie van smaak.


 
 
 

Factfiles

Volvo 262 C

  • Verkocht/aantal geproduceerde exemplaren 1977-1981/6662
  • Constructie stalen monocoque
  • Motor volledig uit lichtmetaal vervaardigde V6 met SOHC per bank, 2664 cm³, met brandstofinjectie
  • Maximaal vermogen 140 pk bij 5700 tpm
  • Maximaal koppel 217 Nm bij 3000 tpm
  • Versnellingsbak handgeschakelde vierversnellingsbak of automatische drietrapsversnellingsbak van Borg-Warner, achterwielaandrijving
  • Wielophanging: voor MacPherson-veerpoten achter starre achteras, draagarmen, Panhardstang, schroefveren, stabilisatorstang
  • Stuurinrichting met stuurbekrachtiging (tandheugel)
  • Remblokken, met rembekrachtiging
  • Lengte 4826 mm
  • Breedte 1676 mm
  • Hoogte 1473 mm
  • Wielbasis 2640 mm
  • Gewicht 1400 kg
  • 0-100 km/u 11,4 seconden
  • Topsnelheid 177 km/u


Volvo 780 Bertone

  • Verkocht/aantal geproduceerde exemplaren 1985-1990/8518
  • Constructie stalen monocoque
  • Motor volledig uit aluminium vervaardigde V6-motor met 2849 cc, SOHC per bank en brandstofinjectie
  • Max. vermogen 147 pk bij 5100 tpm
  • Max. koppel 235 Nm bij 3750 tpm
  • Transmissie Aisin-Warner vierversnellingsbak met overdrive, achterwielaandrijving
  • Wielophanging: voor MacPherson-veerpoten achter starre as (multi-link vanaf ’87), schroefveren, Nivomat-dempers met automatische niveauregeling; stabilisatorstang voor/achter
  • Stuurinrichting met stuurbekrachtiging (tandheugel)
  • Remschijven, met rembekrachtiging en antiblokkeersysteem
  • Lengte 4794 mm
  • Breedte 1750 mm
  • Hoogte 1425 mm
  • Wielbasis 2770 mm
  • Gewicht 1549 kg
  • 0-100 km/u10,8 seconden
  • Topsnelheid 185 km/u

 
 
 

We hopen dat je het met plezier hebt gelezen. Klik op de knop ‘Volgen’ voor meer geweldige verhalen van Classic & Sports Car.