Verborgen genotjes: Talbot Tagora

By Classic and Sports Car

| 26 Mar 2026

De Talbot Tagora, die bij zijn introductie al met een achterstand begon, behoort nu tot de zeldzaamste auto’s op de Europese wegen – als er tenminste nog exemplaren rijden. Hij werd halverwege de jaren ’70 ontworpen als opvolger van de Chrysler 180/2-serie en bevond zich op dat moment al zo ver in de ontwikkelingsfase dat het project niet meer kon worden stopgezet toen Peugeot in 1979 Chrysler Europe overnam.

Het gevolg was dat, net zoals de doelgroep de Tagora niet wilde kopen, de makers hem eigenlijk ook niet wilden bouwen – vooral omdat hij ongewenste interne concurrentie vormde voor de Peugeot 604 en Citroën CX. Hoewel hij misschien ongewenst was, was de Tagora eigenlijk geen slechte auto. Het enige ernstige minpunt was de slechte ventilatie, maar het ontbrak hem simpelweg aan de extra's om kopers weg te lokken bij de gevestigde concurrentie.

Al als kind fascineerde de pure absurditeit van deze auto me, vooral omdat ik me niet kon voorstellen dat iemand ooit een grote luxe sedan met een Talbot-embleem zou willen kopen. Dat embleem – en de bewogen, ingewikkelde geschiedenis erachter – verklaart eigenlijk grotendeels waarom de Tagora zo weinig aantrekkingskracht had. De naam Talbot was ooit een bron van trots geweest: het merk, opgericht in 1903, was een vroege trendsetter in de toen nog nieuwe wereld van de auto. In 1913 legde Percy Lambert er in Brooklands 103 mijl (166 km) mee af in één uur, waarmee hij een nieuw record vestigde, en het bleef tot ver in de jaren 1930 een gewild merk.

Daarna liep het echter mis. De Britse tak werd eind jaren dertig opgenomen in de Rootes Group – waar het merk nog een tijdje voortleefde als Sunbeam-Talbot – terwijl de laatste Franse Talbots in de jaren vijftig werden gebouwd, totdat het bedrijf werd overgenomen door Simca. Kort daarna werd Simca zelf onderdeel van de Europese uitbreidingsplannen van Chrysler aan het eind van de jaren zestig en daar zou de naam wel eens volledig verdwenen kunnen zijn.

Tot 1978, toen PSA de Europese belangen van het Amerikaanse bedrijf overnam en het vreemde besluit nam om de naam Talbot nieuw leven in te blazen voor alle auto’s die voorheen onder het Chrysler-merk werden verkocht. Niemand leek erbij stil te hebben gestaan dat het een naam was die alleen voor een paar zeer oude mensen betekenis had. Zo werd de Talbot Tagora, gebouwd in de oude Simca-fabriek bij Parijs, het eerste nieuwe model onder het PSA-regime: een representatieve auto zonder enige pedigree in een markt waar kopers al de keuze hadden uit een BMW, een Mercedes-Benz of zelfs een Ford Granada.

Het zag er in ieder geval redelijk acceptabel uit – hoewel je het toevallige voorbijgangers niet kwalijk kon nemen dat ze dachten dat het iets uit Oost-Europa of misschien Japan was – en vandaag de dag zou je het zelfs knap kunnen noemen, althans in vergelijking met de meeste 21e-eeuwse blobs. Tegenwoordig lijken de vorm en die strakke, kunstmatige cabine bijna een futuristisch statement uit de jaren 80, met iets van de fascinatie van een digitaal Casio-horloge of een vroege videorecorder.

Het ontwerp werd al in 1976 door Roy Axe in Coventry goedgekeurd. Was de auto toen op de markt gekomen, had hij het wellicht beter gedaan. In 1983 was het helemaal voorbij voor de Tagora, met slechts 20.000 gebouwde auto's. Daarvan waren er iets meer dan 1000 V6 SX-modellen. Het jammerlijke was dat, terwijl de 180/2 Liter die hij verving echt slecht was, de Tagora een behoorlijk degelijke auto was, veel meer dan alleen een aangepaste Peugeot 604 onder die hoekige lijnen.

In feite was de 604/505-ophanging slechts een op het laatste moment door PSA aangebrachte aanpassing, bedoeld om deze auto, met zijn unieke carrosserie en opbouw, een zekere familieband te geven met de gevestigde achterwielaangedreven sedans van Peugeot.

Het basismodel van de Tagora was de GL, zoals hier afgebeeld, met slechts vier versnellingen om zijn 115 pk te benutten en zonder stuurbekrachtiging, hoewel je die als optie kon toevoegen. De SX-versies met de PRV Douvrin V6-motor, met hun kenmerkende vier-spaaks lichtmetalen velgen (met Michelin TRX-banden), waren snel in hun klasse, met een acceleratie van 0-100 km/u in 7,9 seconden – sneller dan de BMW 6-serie.

Franse kopers van de Tagora konden kiezen voor een dieselversie, die redelijk goed verkocht. De 2,2-liter viercilinder-benzinemotor, die in de oude Chrysler 180/2 Litre al niet bepaald indrukwekkend was, bleek een aarzelende, hijgende krachtbron die de Tagora voortstuwde zonder enig gevoel van plezier of urgentie; nauwelijks een waardige partner voor zo’n soepel, verfijnd en stabiel chassis. Ook achterin was de auto buitengewoon ruim, waardoor hij kortstondig populair was bij taxichauffeurs die op de luchthaven reden – maar de cabine was over het algemeen sober en kwetsbaar qua afwerking en inrichting, met een hoekig dashboard.

De wereld van de grote auto’s heeft door de jaren heen waarschijnlijk meer mislukkingen en hopeloze gevallen voortgebracht dan de meeste andere sectoren; voertuigen die zo overladen zijn met zelfverheerlijkende omvang, ambitie en pompeusheid dat ze een kolfje naar de hand zijn voor critici – en toch voelt het een beetje oneerlijk om de herinnering aan de Talbot Tagora met al te veel genoegen af te kraken.

Het was geen slechte auto, maar gewoon een zinloze.

We hopen dat u het met plezier hebt gelezen. Klik op de knop ‘Volgen’ voor meer geweldige verhalen van Classic & Sports Car.